Па слядах Ніканора Зосіка 
Военно-исторический музей
им. Дмитрия Карповича Удовикова

Па слядах Ніканора Зосіка

Автор: Сяргей Крушына
Дата: 2018-03-17
Просмотров: 491

2018 год у Беларусі аб’яўлены Годам малой Радзімы. Гэта вельмі добра ў тым плане, што наш Ваенна-гістарычны музей імя Д. Удовікава будзе з яшчэ большым стараннем і натхненнем вывучаць гісторыю роднага краю і збіраць для папаўнення фондаў артэфакты мінулага. І вось днямі дырэктар музея Сяргей Гранік разам з карэспандэнтам брэсцкай абласной газеты “Зара” Наталляй Крывецкай-Гетман вырашылі пабываць на радзіме самабытнага і таленавітага заказельскага мастака Ніканора Зосіка і сабраць як мага больш інфармацыі пра гэтага незвычайнага чалавека.

І вось ранкам ад аўтастанці горада Драгічына госці накіраваліся на аўтобусе ў вёску Заказель. Экспедыцыя пачалася. На пачатку зрабілі прыпынак у цэнтры вёскі і зайшлі ў сельвыканкам, дзе адбылася гутарка з старшынёй сельскага выканкаму Святланай Кузьміч аб тым, што вядома пра самабытнага і таленавітага мастака Ніканора Зосіка, які ўсё жыццё пражыў у вёсцы Гурка. Аказалася, што пра асобу Ніканора (па вясковаму Канора) ведаюць, а вось канкрэтна біяграфічнымі звесткамі яны не валодаюць. Таму і рушылі ўдзельнікі экспедыцыі да былога старшыні сельскага савету, а цяпер і кіраўніка пярвічнай ветэранскай арганізаціі Мікалая Бухты. Мікалай Іванавіч згадзіўся быць гідам і паўдзельнічаць у пошуку спадчыны Ніканора Зосіка. Пашанцавала ўдзельнікам экспедыцыі яшчэ і таму, што супрацоўніца мясцовага сельвыканкамі Ніна Маскалюк згадзілася павазіць удзельнікаў экспедыцыі на сваім аўто.

Спачатку вырашылі праехаць на сельскія могілкі і пабываць на магіле Ніканора. У хуткім часе з дапамогай ветэрана Мікалая Бухты мы знайшлі месца апошняга прытулку нашага самабытнага вясковага мастака.

Далей удзельнікаў экспедыцыі шлях прывёў у вёску Гурка (зараз вул. Партызанская) у хату былой саседкі Ніканора 85-гадовай Веры Карпіевіч. Аказваецца, гаспадыня хаты нас чакала. Цётка Вера расказалала гасцям, якім яна запомніла Канора. Па яе расказу, іх сасед быў ветлівы, вясёлы і вельмі добры чалавек з незвычайным лёсам. Ніканор Лявонцьевіч перажыў Першую сусветную і Грамадзянскую войны, а за польскім часам ён і пачаў маляваць карціны і маляванкі (вешаліся на сцяне ля ложка). Па словах гаспадыні, яго маляванкі былі амаль ва ўсіх хатах вёсак Гурка, Валавель і Сулічава.

Калі пачалася каллектывізацыя ў 1947 г. Ніканор заступіўся за салдатку – удаву, муж якой загінуў на вайне і якая сама выхоўвала шэсць дзяцей. Ён аднаму з кіраўнікоў раёна, які прыехаў на сход у вёску і агітаваў у калгас, сказаў: “Што гэта за такая народная ўлада, якая забірае ў сірат і ўдавы карову? У такі калгас я ніколі не ўступлю”. За гэтыя словы, выказаныя публічна, Ніканор атрымаў дзесяць год лагераў. Пасля смерці Сталіна вярнуўся ў родную вёску, але ў калгас не ўступіў. Жыў тым, што маляваў для вяскоўцаў маляванкі і такім чынам зарабляў. На Гурцы іх па-народнаму называлі “Каноравы маляванкі”.

Пабывалі госці і ў старасты вёскі Закозель Уладзіміра Маслоўскага. Уладзімір Васільевіч усё жыццё працаваў дырэктарам сельскага Дома культуры і добра ведае людзей. Але самае цікавае, што яму ўдалося захаваць некалькі маляванік Ніканора Зосіка. На фоне адной з якіх і сфатаграфаваліся ўдзельнікі экспедыцыі.

На здзіўленне, вельмі мала інфармацыі пра свайго родзіча паведаміў яго сваяк Іван Зосік, у якога нават не захавалася фатакарткі Ніканора Лявонцьевіча.

Крыху больш інфармацыі паведаміла гасцям сваячка Ніканора Тамара Даўгун, якая працуе настаўніцай у Валавельскай сярэдняй школе. Тамара Мікалаеўна не толькі расказала пра свайго самабытнага родзіча, але і паказала даследчую працу вучаніцы яе класа аб жыцці і творчасці Ніканора Зосіка.

Прайшло шмат часу. Памёр і сам Ніканор Лявонцьевіч і яго жонка Ганна Кірылаўна, і няма ўжо на Гурцы хаты Зосікаў, але памяць пра гэтага незвычайнага і таленавітага чалавека засталася ў яго маляванках, якія вісяць да гэтага часу не толькі ў хатах вяскоўцаў, але знаходзяцца ў фондах музея беларускага мастацтва Нацыянальная акадэміі навук і ў Гісторыка-культурным музеі-запаведніку “Заслаўль”.

Дадаткова пра Ніканора Зосіка >>

Комментарии к статье

Студент, 2018-03-17

Да классный был художник! Буду искать себе его картины.

Янка, 2018-03-18

Много картин Зосика просто выбросили из-за того, что в районе нет краеведческого музея или картинной галереи. Никому не было дела до сбора наследия этого самобытного человека

Тутэйшы, 2018-04-05

Наш Зосік! Гэта зорка яшчэ заззяе на небасхіле.

Оставить комментарий

Последние новости

Сустрэча за круглым сталом
Напярэдадні Дня беларускай пісьменства і друку, які штогод праходзіць у пачатку верасня, наш Ваенна-гістарычны музей імя Д. Удовікава сабраў творчых людзей за круглым сталом. Гэтым разам, аб сваёй творчасці прысутным распавядалі не толькі мясцовыя таланты - паэтка Святлана Асаўцова і выканаўца сваіх песен пад гітару Наталля Галабурда, але і госці.
Вернисаж августа
Август месяц традиционно для нашего Военно-исторического музея им. Д. Удовикова является относительно спокойным месяцем. В этот период сотрудники музея стараются взять отпуск и отдохнуть. Однако музей живёт своей жизнью и проводит разного рода экскурсии, в том числе, собирает экспонаты и встречается с земляками, приезжающими в родные края на побывку.
Музейны ўрок у аздараўленчым лагеры
Добрыя адносіны склаліся ў нашага Ваенна-гістарычнага музея ім. Д. Удовікава і тымі школьнікамі і педагогамі, што адпачываюць і працуюць у дзіцячым летнім аздараўленчым лагеры “Вінч”, які размешчаны у жывапісным кутку Драгічыншчыны недалёка ад вёскі Ляжыткавічы.
«Так давно – так недавно»
В ходе операции «БАГРАТИОН» 74 года назад в ночь с 16 на 17 июля 1944 г. наш город был освобожден от немецких оккупантов батальонами 669-го стрелкового полка 212-й Краснознамённой орденов Кутузова и Суворова стрелковой дивизией 61-й Армией 1-го Белорусского фронта. Пролетели десятилетия, земля скрыла шрамы войны, следы оккупанта и освободителя,кажется давние события,а как посмотришь на живых ветеранов, понимаешь, что это было и не так давно, тем более для истории, это совсем недавно.
Одиссея «Солнышка»
Жаркими июльскими днями два отряда из пришкольного лагеря «Солнышко» на базе средней школы №1 г. Дрогичина отправились в познавательно-увлекательное путешествие, маленькое турне по своему району. Поездка «Солнышка» осуществлялась под опекой своих воспитателей, совместно с военно-историческим музеем города.

Военно-исторический музей
им. Д.К. Удовикова

Адрес: г. Дрогичин, ул. Ленина, д. 163, Республика Беларусь, Брестская обл.

Время работы: 8:00-13:00, 14:00-17:00, без выходных

Телефон: (801644) 3 14 22

Цена билета: Для учащихся, военнослужащих и приравненных к ним лицам - 40 коп. Для остальных категорий населения - 60 коп.

Цена экскурсии: Для учащихся, военнослужащих и приравненных к ним лицам - 4 руб. Для остальных категорий населения - 5 руб.

E-mail: dwhm@tut.by
Группа музея в vk.com

Архив новостей

Полезные ссылки